King powraca, czyli "Instytut" 🏠

Moja przygoda z Kingiem zaczęła się na początku gimnazjum, kiedy to ukradłam mamie z półki "Lśnienie". Nie był to dobry wybór. Próbowałam przebrnąć przez co najmniej połowę ale książka była zdecydowanie za mocna dla mnie i za bardzo psychologiczna. Musze powiedzieć, że wtedy nie rozumiałam czemu Stephen King jest uznawany za tak wybitnego autora skoro pisze takie, wtedy dla mnie, niezrozumiałe książki. Jednak podrosłam i zmieniłam zdanie 😁 Jakiś czas temu dostałam paczkę od Wydawnictwa Albatros z właśnie "Instytutem". Musze przyznać, że była to najbardziej kreatywnie zapakowana książka jaką kiedykolwiek dostałam. Byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Dostałam ją kiedy byłam na wyjeździe z klasą i wracam a tam gigantyczna paczka z napisem "KING JEST WIELKI". W środku znalazłam jeszcze mniejszy pakunek wielkości książki, który był opleciony łańcuchem z kłódką na kod. Na pudełku były trzy pytania dotyczące Kinga i jego twórczości. Odpowiedzi tworzyły kod otwierający kłódkę. Dla kogoś kto czyta książki pytania były bardzo proste... Wydawnictwo Albatros następnym razem musicie znaleźć trudniejsze pytania 😉

Luke jest Ellis jest nastoletnim geniuszem. Jest niewiarygodnie inteligentny. Właśnie jest po zdaniu egzaminów na wymarzone uniwersytety, kiedy nagle budzi się w pokoju do złudzenia przypominający jego ale bez okien i bez rodziców w pokoju obok. Chłopak dowiaduje się, że trafił do dziwnego Instytutu, gdzie przetrzymywani są nastolatkowie ze zdolnościami telepatii (TP) i telekinezy (TK). Tam są poddawani testom i dostają zastrzyki, które mają pozwolić im zwiększyć swoje moce. Pracownicy Instytutu są brutalni i ściśle trzymają się reguł- jeśli zachowujesz się dobrze jesteś nagradzany, jeśli nie, surowo karany. Kiedy dzieci z Pierwszej Połowy kończą zastrzyki i testy trafiają do tajemniczej i niebezpiecznej Tylnej Połowy, z której nikt jeszcze nie powrócił. Luke postanawia, że zrobi wszystko, żeby wyciągnąć z tego przeklętego miejsca jego i nowo poznanych przyjaciół. Jest to piekielnie trudne zadanie, bo nikt jeszcze nigdy nie uciekł z tego miejsca, ale tylko jemu, młodemu geniuszowi, może się to udać.

Na początku bałam się trochę czytać tej książki, bo myślałam że będzie ona tak samo mocna psychologicznie jak "Lśnienie" i nie dam rady jej doczytać do końca. Jednak okazała się bardzo dobrze wyważona. Historia Luke'a była przerażająca ale nie jak horror tylko przerażająca w momencie, gdy uświadomiło się, że to są tak naprawdę zwykłe dzieci w wieku od 8-17 lat (plus minus), czyli młodzi ludzie, którzy żyją bez rodziców, w miejscu gdzieś w wygwizdowie, mając tylko siebie ale i tak nie mogą się przywiązywać bo każdy w końcu będzie musiał zniknąć w Tylnej Połowie. Ta prawda była przerażająca. Te dzieci muszą być tak naprawdę dorosłymi w ciele dzieci, żeby przeżyć. Okropne... Mam brata w wieku 10 lat i kiedy pomyśle że coś takiego mogłoby się mu przytrafić to chce mi się płakać. Myślę że to jest ta "siła psychologiczna" tej książki. To że są to zwykłe dzieci, które straciły swoje dzieciństwo na rzecz testów, zastrzyków i wyniszczania ich umysłów.

Moim zdaniem bardzo mocną stroną książek Kinga jest nie tylko fabuła i akcja ale też bardzo mocno zarysowani i dobrze wykreowani bohaterowie. Było ich wielu w "Instytucie" ale każdy był ważny i wpłynął jakoś na fabułę. Każda postać też była super przedstawiona pod kątem psychologicznym. Myśli bohaterów, ich reakcje na różne wydarzenia i  ogólnie zachowanie były bardzo ważne i niezwykle ciekawe. Najbardziej chyba zainteresowały mnie myśli i odczucia pracowników Instytutu, którzy musieli się ukrywać przed światem i w sumie torturować i zabijać te biedne, bezbronne, niewinne dzieci. Najbardziej polubiłam chyba jednak młodego Aviszona i Luke’a. Są to niezwykli chłopcy. Aviszon jest młodziutkim chłopaczkiem z bardzo silnym TP i wielkim lwim sercem, Luke jest słabym TK ale ma za to niewiarygodny mózg. Ta dwójka jest niezwykłą parą i prawdziwymi przyjaciółmi. 

Zakończenie (czyli jakieś dwie ostatnie części) były po prostu wow. Czułam jednak, że stanie się coś podobnego bo aż taki happy ending nie jest podobny do Kinga. O ile też nie wzruszam się na książkach to tu uroniłam kilka łez za jednym z bohaterów, który naprawdę nie zasługiwał na taki koniec. 

Podsumowując "Instytut" jest to bardzo dobra książka, warta przeczytania. Niezła z niej cegiełka ale obiecuje, że nie stracicie ani minuty na czytanie jej. Dziękuję bardzo Wydawnictwu Albatros za egzemplarz do przeczytania i tę niezwykłą paczkę.